Był rok 1988, czas punka i "nowej fali", grupa zapalonych, wrażliwych na piękno, zdolnych młodych ludzi postanowiła spróbować swych sił w tworzeniu muzyki. Anja Orthodox - wokal, Przemek Guryn - klawisze, Jacek Skirucha - gitara, Tomek Grochowalski (Wolfgang) - bas i Grzegorz Tomczyk - perkusja. Byli pełni zapału, ale zupełnie niedoświadczeni. Początkowa działalność grupy to próby, próby i próby... Ich muzyka była surowa w swoim wyrazie, ale równocześnie melancholijna i smutna. Zaczynali od grania w małych klubach (pierwszy oficjalny występ Closterkeller odbył się w lutym 1988r. na przeglądzie młodych zespołów w Warszawie) oraz wszędzie tam gdzie była taka możliwość. Powoli zaczęto Closterkeller zauważać. Wkrótce nastąpiła pierwsza zmiana - na stanowisku perkusisty zasiadł Andrzej Szymańczak (Szczota) wkrótce zmieniony przez Piotra Bieńkowskiego (Peterka). Rok 1989 należał już do zespołu Closterkeller. Wygrali kolejno wszystkie najważniejsze przeglądy młodych grup w kraju - Mokotowską Jesień, Rock Pokoju w Hali Gwardii w Warszawie, Rock Pod Chełmcem, Odjazdy, a na koniec najważniejszy wówczas, Jarocin. To automatycznie przenosiło Closterkeller do kategorii "zawodowców".

Ówczesna sytuacja w środowisku muzycznym, zawiść zawiedzionej konkurencji, do radości z odniesionego sukcesu dodała ziarno goryczy, co spowodowało mały kryzys w grupie. Odszedł Peterek a na jego miejsce powrócił Szczota.

W 1990 roku ukazała się debiutancka płyta grupy, Purple. Prezentowana tam muzyka jest surowa, ciężka i dołująca, ale i spontaniczna, o niesamowitej sile przekazu z niepokojącymi tekstami Anji. Rok 1991 upłynął pod znakiem kolejnych zmian osobowych. Odszedł ponownie Andrzej Szymańczak, zastąpił go Piotr Pawłowski. Do USA wyjechał Przemek Guryn. Zastąpił go Michał Rollinger, absolwent wyższej szkoły muzycznej. Pozostał jeszcze do rozwiązania problem gitarzysty, przez zespół przewinęło się ich kilku, ale ciągle brak tego odpowiedniego. Materiał na nową płytę jest w tej sytuacji przygotowywany właściwie tylko przez Anję i Wolfganga. Pierwsza wersja płyty Blue nigdy nie ujrzała światła dziennego, została skasowana. Były na niej te prawie te same utwory, co na właściwym, późniejszym wydawnictwie, ale w innych, dużo surowszych i zimniejszych aranżacjach. Ponownie nagrany krążek Blue ukazał się 1992 nakładem polsko-niemieckiej firmy SPV. Niestety z powodu czyjegoś błędu CD został wydany tylko w wersji angielskiej, a w polskiej jedynie kaseta. Nie przeszkodziło to jednak odbiorcom w bardzo ciepłym przyjęciu wydawnictwa. Dominuje na nim nostalgia, subtelność i zamyślenie, nie pozbawione jednak mocniejszych momentów. Tymczasem z kilkuletniego pobytu z Belgii wrócił Paweł Pieczyński, jeszcze przed wyjazdem zaprzyjaźniony i współpracujący z nowo formującą się grupą, w Brukseli związany z zespołami The Morgan's Lovers, Fatamorgana, Naufrages du Silence (z tym ostatnim zagrał wspólną trasę koncertową z Closterkeller w roku 1991). Już na pierwszej próbie okazało się, że TO TEN.... Niezwykły talent i specyficzny styl gry Pawła był właśnie tym, czego było trzeba. Już pierwsze zagrane przez niego dźwięki zaowocowały powstaniem wielkiego przeboju grupy "Agnieszka".

Jednak do pełni szczęścia konieczne było rozwiązanie narastającego konfliktu między Anją a Wolfgangiem. Doszło do poważnej rozmowy i zespół opuścił Wolfgang. Jego miejsce zajął Krzysztof Najman - świetny, łódzki basista o metalowych korzeniach. Wcześniej związany z grupami Charon, Blitzkrieg, Jezabel Jazz.

Pod koniec 1992 wydany zostaje mini-album "Agnieszka". Jest składanką polskojęzycznych utworów z Blue oraz utworów nowych, nagranych już w ostatnim składzie. Od tej pory Paweł i Krzysiek - jedni z najlepszych i najoryginalniejszych polskich muzyków rockowych, przez lata będą tworzyć muzyczny wizerunek Closterkeller.

W listopadze 1992 Anja z Krzysztofem biorą ślub. Kolejny album liderka Closterkeller nagrywa w ósmym i dziewiątym miesiącu ciąży. A dwa miesiące później dokańcza go już z małym Adamkiem na rękach. 1993 to rok kultowej płyty zespołu - Violet. Wydawcą jest firma Izabelin przekształcona w PolyGram Polska, z którą zespół podpisuje ponownie kontrakt. "Violet" to album mistyczny, mroczny i niepokojąco piękny. Przedziwnie łączy delikatne nastrojowe dźwięki z ciężkimi i agresywnymi. Wiele utworów z tego wydawnictwa jest uważanych za klasykę gatunku. "Violette", "Dwa oblicza Ewy" czy "W moim kraju" do dziś wywołują wielki aplauz zgromadzonej na koncertach publiczności. Cały następny rok upłynął grupie na graniu koncertów od małych klubów do największych scen w kraju jak np. katowicki Spodek, gdzie wystąpili razem z legendą brytyjskiej nowej fali Cocteau Twins.

Premiera kolejnego krążka Scarlet przypadła na początek 1995r. Jest to najmocniejsza płyta Closterkeller, zawierająca w sobie silne nawiązania nawet do muzyki metalowej. Jednak jest spójna i nie tracąc właściwego zespołowi klimatu, łączy idealnie mocne akcenty z podniosłym pięknem klawiszy, a w trzech utworach nawet skrzypiec. Nad wszystkim góruje majestatyczny głos Anji.

Po tej płycie ze względów osobistych i zdrowotnych z grania musiał na jakiś czas zrezygnować Michał Rollinger. Najpierw zastąpił go Dariusz Boral (grający wcześniej w zespole Mordor) a potem łodzianin, bardzo zdolny klawiszowiec Tomasz Wojciechowski (Mech). Obydwaj zagrali na następnym wydawnictwie grupy, która jednak nowy materiał firmowała w składzie czteroosobowym.

Kwiecień 1996 przyniósł piątą płytę - Cyan. Krążek ten jest pierwszym zwrotem zespołu w stronę dźwięków bardziej elektronicznych. Jak zwykle w Closterkeller płyta przeplata w sobie elementy ostre i słodkie, jednak jest dużo spokojniejsza od swojej poprzedniczki, nasiąknięta analogowymi efektami samplerów i nowymi nastrojami. Ma dziwnie magnetyczny urok a wszystkie elementy są połączone w piękny, płynący równo muzyczny obraz. Słyszymy tu mistrzowskie, "koronkowe" popisy Pawła podparte silnym, charakterystycznego brzmieniem basu Krzysztofa. Anja śpiewa pięknie i delikatnie, budując swym głosem specyficzny klimat płyty. Teksty niosące zróżnicowane przesłanie traktują o uczuciach - miłości i strachu, o przemijaniu, ale zahaczają też o sytuację polityczną w kraju. Wielkie uznanie w oczach słuchaczy i krytyki zdobył sobie utwór "Władza" - wielki przebój Closterkellera, do którego nakręcono niezwykle sugestywny teledysk. W związku z brakiem pełnoetatowego klawiszowca, oprócz gości na instrumentach klawiszowych grają Paweł, Krzysiek i Anja, która od tego momentu zaczyna swą wielką przygodę z syntezatorami.

Wielką ciekawostką i nowością jest zamieszczenie na płycie ścieżki komputerowej (novum na skalę chyba nie tylko krajową), gdzie znajdujemy wywiady z muzykami, dyskografię i biografię zespołu. Pomysł ten był spełnieniem marzenia Anji, która zafascynowana komputerami już na płycie Scarlet chciała zamieścić taki prezent dla fanów.

Od jakiegoś już czasu zespół nosił się z zamiarem nagrania płyty koncertowej i w końcu zarejestrował taki materiał w Rzeszowie i Lublinie. Koncert '97 to zapis typowego, szalonego Closterkellerowego koncertu. Płytka pokazująca klimat panujący na koncertach, tych pozbawionych melancholii i smutku, bardziej ostrych i rockowych, chwilami wręcz zahaczając o postpunka. Czuć tu beztroskę i szaloną atmosferę, gdzie chwilami to publiczność ma pierwszy głos. Ale jest to też wyraz miłości i oddania fanów - chóralne sto lat odśpiewane w trakcie koncertu świadczy samo za siebie.

Po tym wydawnictwie nastąpił trudny okres dla zespołu, odszedł definitywnie zmęczony ciągłymi dojazdami Mechu, wrócił zaś Michał. Posejdona zastąpił Gerard Klawe z Łodzi, świetny perkusista grający wcześniej m.in. w Rezerwacie i Hedone. Paweł coraz bardziej oddalał się od muzyki i zaczął robić karierę jako tłumacz języków obcych. Anja i Krzysiek wkroczyli w kryzys małżeński, który niestety zakończył się rozstaniem. A Anja pogrążona w osobistych problemach zaczęła coraz bardziej poświęcać się swej drugiej pasji, komputerom. Przez jakiś czas pracowała nawet jako serwisant w firmie komputerowej. W roku 1998 Closterkeller rozstał się z się z firmą PolyGram. 

W tych bardzo trudnych i smutnych okolicznościach powstał najlepszy jak dotąd krążek zespołu - Graphite. Ukazał się w 1999, wydany przez firmę Metal Mind Productions. Jest to płyta perfekcyjna, absolutnie doskonała, dojrzała, stanowiąca dopełnienie wszystkiego, co było przedtem. Emanuje pięknem, zamyśleniem, poezją i smutkiem. Wiersze Anji tu bardzo osobiste, stanowią nieomal mistrzostwo w swoim gatunku. Przepiękne partie klawiszy przeplatające się z elektronicznymi, nowoczesnymi efektami, które dodają dziełu nastroju i przestrzeni. Wokalnie Anja pokazuje dźwiękami cała gamę uczuć, w których dominuje smutek niepozbawiony jednak nadziei. Po tym jak płyta ujrzała światło dzienne z zespołu odszedł Krzysiek Najman, a Paweł gra sporadyczne koncerty. Anja szuka więc odpowiedniego basisty, najpierw jest to Peter Guellard (Dyda), przybysz aż z USA - zagrał on całą bardzo udaną trasę promującą album Graphite, potem Andrzej Kaczyński, jednak dopiero Marcin Płuciennik (Pucek) okazał się tym właściwym i pozostał na stałe. Pawła zastąpił młody, zdolny warszawski gitarzysta Marcin Mentel (Freddie).

W 1999 firma Metal Mind wydała reedycje wszystkich studyjnych płyt zespołu.

Już w nowym składzie zostaje nagrany w studio Programu III Polskiego Radia im. A. Osieckiej koncert akustyczny, wydany w 2000, na płycie Fin de Siecle. Jest to pełen melodii, nastrojowy koncert, ukazujący nieco zaskakujące oblicze zespołu. Stare numery zostały tu zaaranżowane w zupełnie innych wersjach, instrumenty akustyczne połączono z odrobiną syntezatorów, co dało znakomity efekt. Anja nazwała tę płytkę "takim słodkim cukiereczkiem". Pojawia się tu wiele utworów nie granych na standardowych koncertach: "A nadzieja" - do której powstał subtelnie piękny teledysk, francuskojęzyczny "Chat, Chat", czy dawno zapomniana "To muzyka".

Koniec 2000 przyniósł przekrojową składankę Pastel. Wydawnictwo składa się z dwóch krążków, płyty CD zatytułowanej Past i płytki multimedialnej El. "Past" jest typową składanką w stylu "The best of...", zaś na multimedialnej "El" znajdujemy bardzo dużo wiadomości o zespole, między innymi, wywiad z Anją zrealizowany w formie krótkiego filmu, zdjęcia, video i udostępnione nie publikowane dotąd ciekawostki w mp3 z różnych okresów działalności zespołu. Przez kolejne trzy lata zespół zgrywał się w nowym składzie. Daje dziesiątki wspaniałych koncertów zarówno w kraju jak i zagranicą a w ich głowach powstają ciągle nowe pomysły i dźwięki. Powoli zaczynały także powstawać pierwsze, nowe utwory.

W 2003 ukazała się angielska wersja Graphite. W tym samym też roku miała miejsce wizualna rejestracja koncertu Closterkeller w studiu TV w Krakowie, który ukazał się na pierwszym DVD zespołu "Act III Live 2003". Latem Closterkeller zagrał entuzjastycznie przyjęty koncert na festiwalu Castle Party. Pod koniec roku ukazała się też kolejna płyta zespołu "Nero". Chyba najmroczniejsza w całej dyskografii, z przejmującymi, pięknymi tekstami Anji, po raz pierwszy na żywo zaprezentowana została podczas trasy Dark Stars Festival (17 koncertów w całej Polsce). Z tej swoistej próby ogniowej wyszła zwycięsko. Ukazała się też angielska wersja Nero oraz powstał teledysk do utworu "Poza Granicą Dotyku". Teledysk ten oraz koncertowa wersja utworu "Graphite" zostały też umieszczone na kompilacji In Goth We Trust (DVD+CD), jedynym w swoim rodzaju przewodniku po polskiej scenie gothic/new wave.